March 19, 2020

ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ – Μιχάλης Βάκρινος

By In ΑΠΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ – Μιχάλης Βάκρινος

(από τη συλλογή “Ημιτελή και Διαολοσκορπίσματα” – 24 Γράμματα, 2019)

 

Και προσπαθείς να ντύσεις με πειθώ,
τούτο το ολόγυμνο κουφάρι, το κενό,
μα δεν μου πρέπει να σου πω παράτησε τα.

Εν αρχή λοιπόν ο κόσμος.
Η περηφάνια στο ψηλότερο μπαλκόνι
Το φως, τα σύννεφα, η ακολουθία του τέλους.

Λένε υπάρχουν απουσίες οδυνηρές.

Ένα μαχαίρι, ένα δηλητήριο.
Μια αβάσταχτη και άδικη θυσία,
σε κάθε χιλιοστό αυτού του σώματος.

Ακατανόητο σε κάθε μάτι φαίνεται.
Πως έχει η αιωνιότητα μου ένα σημείο,
μηδέν,
δίχως παραλλαγές μέσα στο νου.
Σαν έλλειψη εξάρσεων – γραμμή,
σε σώμα επάνω
παγωμένου παλμογράφου.
Σε προσευχές μια τέτοια απάντηση αδιανόητη.

Θα’ ναι που έχουνε παλιώσει οι ιδέες μου.
Όπως οι φίλοι οι υποτιθέμενοι
Ο ήχος της θάλασσας,
το μπλε του ουρανού.

Και ‘χω σεντούκι επτασφράγιστο
το στόμα μου

Και δε μιλώ
για το άλλοτε ερωτικό κορμί της χαράς
που κάθε μέρα μετατρέπεται σε θάνατο
και ενώ γνωρίζω πως τίποτα δεν αλλάζει
και πως για μένα ό,τι έχτισα το δέχομαι.

Βλέπεις ο μόνος όσο κ αν διψά,
δε βρίσκει θέληση τα χείλη του να βρέξει.

Έτσι σε εκείνο, της υπόλοιπης ζωής.
Σε εκείνο το ψηλότερο μπαλκόνι,
Βλέπω άστρα να σβήνουνε, κεριά από ντροπή.

Που η πλάτη ενός θεού μονάχα δεν μπορεί,
τόση απελπισία να αντέξει.

Leave a Comment