July 14, 2019

Σταλαγμίτες – Άννα Ιωαννίδου

By In ΑΠΟ ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Κι έτσι όπως ανοιγόκλειναν τα βλέφαρα
έβλεπες από κάτω τέτοιες ανείπωτες ιστορίες
μόνιμοι κάτοικοι μιας ίριδας
που εστιάζοντας μέσα-έξω
γίνεται μόνο πιο σίγουρη
πως αυτά που έβλεπε τόσα χρόνια
δεν ήταν γι’ αυτά τα μάτια.
Αυτά που εισχώρησαν μέσα
έκτισαν ίνα-ίνα
τόσο πυκνό τον χιτώνα που κοιτώντας τον λες,
τί συμπυκνωμένη ομορφιά κρύφτηκε μες σ’ αυτό το μαύρο,
τί καταρράκτες προσπαθούν να ξεχυθούν από εκεί πάνω
εκλιπαρώντας να ξεφύγουν
πριν φτάσουν λίγο πιο κάτω στις ρυτίδες και παγώσουν;
4 Comments
  1. Stephanos Pantelides July 14, 2019

    Οταν η ποίηση είναι αληθινή και έχει για μάνα τη θλίψη κερδίζουμε ως αναγνώστες κάτι διαμάντια σαν αυτό!

    Reply
    • Γιωργος Ευθυμίου July 29, 2019

      Διαμάντι Στέφανε, έτσι όπως το γράψατε. Τι ωραία ποίηση είναι αυτή…!

      Reply
  2. ΕΥΘΥΒΟΥΛΟΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ July 15, 2019

    Πράγματι διαμάντι ποίημα. Συγχαρητήρια κυρία Ιωαννίδου.
    Ευθύβουλος Παπαϊωάννου

    Reply
  3. Καραπατακη Ζωή September 3, 2019

    ΘΑΥΜΆΣΙΟ

    Reply

Leave a Comment